a

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer. Proin gravida nibh vel velit auctor aliquet. Aenean sollicitudin, lorem quis.

a

Latest News

Ruimte

~ It’s through pain than we learn, it’s through pain that we evolve ~ Master Hector

Het is tien voor vijf en ik wil perse nog even naar die oude prachtige basiliek die zo dicht gaat maar ik kan de ingang niet vinden… Ik loop om t prachtige gebouw heen en kan nog net even naar binnen, ik loop ‘t gebedskappelletje in en zie een jonge man intens verdrietig geknield in gebed. Z’n skates en rugzak liggen naast hem op de grond.
(Toch mooi dat jongeren in deze tijd van verandering en wanhoop nog steeds de weg vinden naar een plek van bezinning) ik vraag me af wat er door hem heen gaat en ga op een afstandje zitten. Hij verontschuldigd zich in ‘t Engels als hij mij opmerkt. Eigenlijk wilde ik naast hem gaan zitten en een arm om hem heen slaan.
Als hij weg wil gaan, glimlacht hij door z’n tranen heen ik kijk hem aan en in een impuls pak ik z’n hand, zonder iets te zeggen. Maar door te voelen.
Even staat de tijd stil ..
hij wordt rustiger
‘Have a Nice Day’ en loopt dan weg
Toch niet voor niets naar die ingang gezocht…

Deze week kwam ik verschillende mensen tegen die zich meerdere malen verontschuldigen voor hun intense verdriet … Tranen mogen niet gezien worden, niet gevoeld of doorleefd. En er ligt direct schaamte op. Maar waarom?

Wij zijn in de huidige maatschappij zo gewend of er is aangeleerd dat alleen ” Happy Feelings ” gezien mogen worden. Boosheid of woede mag niet geuit worden en wordt angstvallig onderdrukt. Huilen of verdrietig zijn gebeurd helaas nog steeds ‘t “liefst” achter gesloten deuren, alleen, zonder iemand ermee “lastig” te vallen. Maar is dat zo? Val je iemand daadwerkelijk lastig als je verdrietig bent?
(Social media helpt daar uiteraard aan mee. )

We leven constant in dualiteit van voorkeur/afkeer..
Pijn, verdriet/ blijdschap en vrede.
‘t een wil niet gevoeld worden en ‘t liefst worden weg gedrukt. Pas als t ander er is kan ik ” gelukkig ” zijn. En daar begint de lijdensweg.

Maar deze emoties zijn veranderlijk. Je bent nooit altijd verdrietig en ook niet altijd blij.. ( tenzij je verlicht bent ) start met t loskoppelen of t loslaten van de identificatie van deze emotie van wie JIJ bent. Als iets veranderlijk is aan een omstandigheid of situatie van buitenaf, kan JIJ dat niet zijn.
Die emoties komen hoe dan ook.. maar als je er tegen vecht ontstaat er weerstand. Weerstand die vaak meteen voelbaar is in t lichaam. En wat zich vervolgens kan manifesteren als blokkade of ziekte..

Laat ze door je heen stromen! Doorleefd en voel ze tot in je diepste kern!
Omarm ze alsof het een vriend van je is.

Totdat je er volledig doorheen bent gegaan en dan..
Loslaten..

Stilte, Leegte, Niets.

Op weg naar de plek in jou die onveranderlijk is. Die jou met mij verbind.

Dan komt er ruimte… Ruimte voor onuitputtelijke onvoorwaardelijke liefde. Voor jezelf. Voor anderen. Voor het leven.

Michelle

Michelle Tarenskeen

Michelle Tarenskeen

No Comments

Leave a reply